Co-creatie

Ik zie mezelf nog aankomen aan de blokhut in Kasterlee, waar een vriend-mentor me uitgenodigd had om het verhaal van mijn crash en zoektocht naar mezelf rond de tafel te delen. Plots stond en nadien zat ik daar tussen een stuk of zes wildvreemden die ik nog nooit eerder gezien had. Wat eten en een glas wijn. Een HSP voelt zich op zo’n moment meestal als loslopend wild dat opgejaagd wordt en het liefst in een hoekje wegkruipt om het verscheurd worden zo lang mogelijk uit te stellen. Na wat koetjes en kalfjes en nadat ik op het toilet nog eens goed in de spiegel gekeken had, begon ik te vertellen en werd er vol aandacht naar me geluisterd. Het werd geen monoloog maar een interactief leer- en deelmoment. In plaats van gebeten, werd ik gestreeld. Voor de eerste keer voelde ik dat mezelf kwetsbaar opstellen en een authentiek verhaal als het ware zo goed als naakt delen inspirerend was voor anderen. De slak met tuinvrees verliet het eigen kalkhuisje en zette een eerste glijbeweging in, nog niet goed beseffend dat het een begin was van een flow die blijft stromen, met af en toe een ferme versnelling.

Er volgden nog van die ontmoetingen, waarbij niet enkel de inspiratie voor en door elkaar maar ook mijn moed vermenigvuldigd werd. Op dat moment was ik nog een beginnend blogger en kreeg het manuscript van mijn boek dat nog geen titel had stilaan vorm. Het is trouwens op een ietwat vergelijkbare sessie – een ontbijt waar ondernemers ervaringen uitwisselden en co-creëerden op een mooie locatie – dat ik een boek in mijn handen gestopt kreeg, uitgegeven door het huis dat Wake-up call eind juni 2016 zou publiceren. Ondertussen schreef ik al eens een artikeltje voor de Universiteit van het Leven, die het plan opgevat had een aantal instructievideo’s rond persoonlijke ontwikkeling en cruciale vaardigheden in teams op te nemen. Ik had eerlijk gezegd toch wat bedenktijd nodig vooraleer ik besliste eraan mee te werken. Mijn vriend-mentor trok me over de streep en het werd een mooie ervaring waarbij ik bijzonder aangename mensen ontmoet heb. Zo leidt de vorige stap automatisch naar de volgende. “Het mooie is dat je niet weet wat er nog allemaal op je afkomt”, lachte hij. Merci.

“Je kunt pas vooruitgaan als je beseft dat je stilstaat.” (Stijn Meuris*)

Toen de video’s ingeblikt waren, lag mijn boek in de rekken en droogde de inkt van mijn blogpen niet meer op. Het aantal bezochte pagina’s, volgers, reacties en likes namen toe, waardoor mijn gedrevenheid versterkt werd. De sociale netwerken… werkten. Mensen spraken mij, vrouwlief of mijn moeder erover aan. Links en rechts zochten lezers en (oude) vrienden rechtstreeks of op aanraden van iemand anders contact, dronken we pratend iets of nam ik hen mee op stap ergens in de buurt, bijvoorbeeld in het bos waar ik tijdens mijn weg terug wel eens op een bankje naast een vijver ging zitten, om te ademen en de natuur te voelen. Ik ging dat spiegelwandelingen noemen. Voor ik het goed en wel besefte, was ik vanuit mijn kwetsbaarheid een mentor voor anderen aan het worden.

De volgende versnelling kwam er nadat het lokale Davidsfonds me uitgenodigd had om mijn verhaal tijdens een infoavond rond stress en burn-out in mijn dorp te delen. Ik was minder zenuwachtig dan de eerste keer in de blokhut, wist dat er veel bekenden zouden zijn en stelde mezelf gerust via de ambitie dat er vast en zeker wel één of twee anderen door de herkenbaarheid geïnspireerd zouden raken. Kleine doelen stellen, weet je wel. Het werd een bijzonder warm en interactief deelmoment, dat raakte en de honger naar meer aanwakkerde. Ik begon aan een moodboard dat ik regelmatig vastneem en nog wel eens zal delen. Er staat op wat ik als mijn kwaliteiten en waarden zie. Wat me energie geeft en kost. En vooral: wat ik wil betekenen en in welke mate ik daarvoor mijn ratio best loslaat om meer mijn gevoel te volgen.

Naast verstand betekent het ook al dan niet terechte angsten overboord gooien. Dat is een uitdaging maar heeft mij in ieder geval nooit zo pijn gedaan als de mentale moeheid die me een hele tijd parten gespeeld heeft. Soms moet je de door jou gekende comfortzone durven verlaten om – misschien onverwacht – een nieuwe te vinden. Even proeven, voorzichtig buiten de lijntjes van jezelf kleuren en voelen wat het met je doet. Ik moet eerlijk toegeven, maar dat zal je bij een HSP niet verbazen, dat het geven van presentaties in groep nooit bovenaan mijn lijstje van favoriete activiteiten stond, ook al werd me verteld dat ik dat best aardig deed. Het perfectionistische stemmetje? Het ging mij beter af om een originele invalshoek of stevige copy in elkaar te boksen die dan op een natuurlijke wijze door iemand anders gebracht werd. Een ghosthost. Je zult geloven dat het angstzweet meermaals tot in mijn schoenen uitbrak vooraleer ik enigszins op mijn gemak was, zeker als ik ononderbroken van achter een pupiter mijn ding moest doen. In vraag en antwoord lag mijn kracht dus interactie en verbinding met de aanwezigen zoeken, zonder microfoon of met een headset, was mijn manier om het beste uit mijn cocon te halen. Een tip voor alle HSP’s: besef dat anderen er zijn om iets van jou te leren; dat je hen iets geeft en dat ze jou die kennis niet kunnen afnemen. En vooral: blijven ademen.

De rijkste zuurstof kwam echter van het stijgend aantal reacties op mijn schrijfsels en dan vooral de temperatuur en beeldspraak daarin. Dat ik precies kalkeerpapier op andermans emoties leg, hun gevoelens beschrijf die ze zelf heel lang niet konden verwoorden en via de scheurtjes in het leven hoop binnenlaat. Dat je ze niet veel vindt, getuigenissen van mannen, over vastlopen, kopje onder gaan, weer rechtkrabbelen, hooggevoelig zijn. Zo stapte ik vol vertrouwen verder de wenteltrap op zonder te zien waar die uitkomt. “Als je graag schrijft, moet je zoveel mogelijk schrijven”, werd me op het hart gedrukt. Dus dat blijf ik naast veel mondeling delen doen. Zowel op mijn blog als via andere kanalen. In de volgende uitgave van De Cocon, een magazine van HSP Vlaanderen, staat voor de eerste keer een slakkenbijdrage. Op knack.be verschijnt regelmatig een opiniestuk rond de thema’s die me na aan het hart liggen, wat telkens weer voor een ferme toename van het verkeer richting mijn webstekje zorgt. Delen is echt vermenigvuldigen. Het is co-creatie.

“We never celebrate old accomplishments but think about the next risks.” (Johan Norberg)

Met voldoende moedzuurstof in de tank dook ik eind mei mee in de spotlights van Progress, een congres georganiseerd door de Universiteit van het Leven, rond positivisme, innovatie en co-creatie. Als lid van het vierkoppige Collectieve Geweten ging ik in interactie met spreker Jeff Gaspersz en het publiek. Ik stelde dat je om te kunnen co-creëren eerst jezelf moet (her)creëren. Dat we om in onze creatiekracht te komen, zoals Jeff opgooide, eerst onze conformistische onmacht moeten verlaten en doen wat we echt kunnen en willen in plaats van te doen wat (we denken dat) van ons verwacht wordt. Want dan staan we eigenlijk stil. Bij co-creatie denk ik aan de rol van een individu voor zichzelf en zijn biotoop, zowel maatschappelijk als professioneel. Je bent namelijk pas in staat om te creëren als je beseft wat jouw kwaliteiten zijn en die ook durft in te zetten. Op die manier zet je het beste van jezelf in voor jezelf, je omgeving en bij uitbreiding de hele samen-leving. Dat is co-conformeren omzetten in co-creëren.

Ik ben ervan overtuigd dat je zo ook het beste in anderen naar boven haalt. Persoonlijk kan ik alvast getuigen dat mezelf kwetsbaar delend opstellen en uitkomen voor wie ik ben ook anderen losgemaakt heeft. Je wordt zo een katalysator van talenten. Met respect voor jezelf en anderen. Maïzena voor de maatschappij, als je wilt. Menselijke co-creatie als vaccin om het virus van burn-out, bore-out of andere vormen van identiteitscrisis aan te pakken, van curatief naar preventief.

In het bedrijfsleven is het niet anders. Daar willen de meeste medewerkers de kans en vrijheid krijgen om goed in iets te zijn en daarvoor gewaardeerd worden, zich verbonden voelen met zichzelf en collega’s. De leidinggevende wordt dan een facilitator van talenten. Meer een begeleider, waarbij het heus geen kwaad kan dat er wel eens buiten de lijntjes gekleurd wordt. Integendeel. Dat is co-volgen omzetten in co-creëren. Het hogere doel dat velen onder ons nastreven, een persoonlijke missie, kan in die van het bedrijf maar ook ernaast liggen, in de privésfeer. Zolang de balans er maar is. Voor mij voelt die combinatie op dit moment goed aan. En ook – sorry – rationeel zit het goed.

Tijdens het congres verspreidde Jaap van Ginneken nog het enthousiasmevirus. Volgens hem zijn gevoelens en emoties besmettelijk en praten we elkaar in plaats van ellende beter wat positivisme aan. De Zweedse keynotespreker Johan Norberg stak een tandje bij en gaf tien redenen om positief naar de toekomst te kijken, zoals hij die in zijn boek Progress (Nederlandse titel ‘Vooruitgang’) poneert. “What bleads, leads”, is zijn visie op het overaanbod aan negatieve berichtgeving. We willen blijkbaar miserie zien, wanneer we het principe ‘meten is weten’ loslaten op wat al dan niet gelezen wordt. De stelling dat het vroeger beter was, weerlegt hij met statistieken van gerenommeerde instellingen. En toch overheerst een gevoel van angst. We focussen ons volgens hem dan ook beter op wat goed gaat dan op problemen, doen er goed aan naar de langere trend te kijken, houden liefst de informatieconsumptie onder controle en horen angst vooral als een slechte raadgever te beschouwen om ons oneindige potentieel echt aan te boren.

“I was out there swimming. Now I’m out there living.” (Naar ‘In The Deep’ van Bird York uit de film ‘Crash’)

Ik kan enkel maar bevestigen dat positiever in het leven staan veel beter werkt dan de negatieve of cynische kaart te trekken. Het glas is niet halfvol of halfleeg maar altijd vol. Want waar geen vloeistof is, zit lucht. Zo krijgt het water ademruimte. Dat voorbeeld haalde ik vorige week aan tijdens een workshop met 50 werknemers bij een overheidsinstelling. Ook dat was een nieuwe trede op de trap die zich als vanzelf aandiende, want de uitnodiging kwam er nadat de HR-medewerkster een opiniestuk van me in Knack gelezen had. Eerst mijn verhaal delen en dan in kleine groepjes op zoek gaan naar ideeën om stress en burn-out op de werkvloer aan te pakken. Het viel me op hoe herkenbaar velen het vonden en vooral met hoeveel concrete pistes werknemers na amper twintig minuten co-creëren op de proppen kwamen. Bijzonder blij om dat te mogen faciliteren.

De koudwatervrees is er nu niet meer. Mijn gevoel zegt dat ik dit moet doen. Een occasioneel okselvijvertje van de gezonde spanning neem ik erbij. Want die staat niet in de weg om me steeds meer als een vis in het water te voelen. Het is alsof je een bewuste druppel van jezelf, die ooit een traan was, met een glimlach in een grote vijver laat vallen en waarbij die een steeds grotere kring vormt. Je ziet dat anderen ook druppels (durven) loslaten en hoe die bij het uitdijen elkaar raken, waardoor verbinding ontstaat. Collectief bewust zijn. Door mezelf te (her)creëren heb ik het voorrecht gekregen anderen mee te (her)creëren. Zij zijn voor mij een katalysator. Ik voor hen een zachte spiegel. Waardoor we samen anders naar onszelf kijken dan voorheen. Is dat niet waar co-creatie om draait? Stroom je rustig mee? Benieuwd naar jouw druppel.

(*) Ik link de uitspraak aan Stijn omdat hij die tijdens het congres Progress deed. Hij bracht er een enorm sterk pleidooi om uit de luie hangmat van onszelf te komen en te bewegen omdat we in ons land de kampioenen van de stilstand zijn. Straffe spreker, de moeite waard om een zaal eens goed wakker te schudden.

Advertenties

7 gedachtes over “Co-creatie

  1. Tommy, jij bent een grote inspiratie! Gefeliciteerd met jouw fantastisch blog! Al enkele maanden geleden zoek ik niet meer buiten mezelf naar liefde, voldoening, vernieuwing… ik zoek het diep in mijn cellen, en weet je wat?.. ze borrelen als champagne bubbels in mijn hele zijn.

  2. Hey, Tommy, co creëren heeft de natuur uitgevonden ! Ken je de toekomstbomen beheers maartregelen? Een heerlijke co – creatie voor de toekomst met enorm groei potentieel
    – inclusief een aanraking met het collectief bewustzijn, de ‘lichte’ schaduwkant van kwetsbaarheid en kracht en met een natuurlijke symbiose van mens en zijn natuur…
    dat heb je hier eigenlijk geschreven…
    Het beheer van kwetsbaarheid naar kracht. Een prachtblog dankjewel!
    Geniet van je nieuwe habitat !

  3. Tommy

    Je inspireert me door de manier waarop je je kwetsbaar openstelt en zo je kracht en potentie durft laten zien.
    En dat juist die durf en dat blootstellen je groei zoveel boost heeft gegeven om dit vaker te doen en verder te openen.

    Merci om jezelf te laten zien. Hierdoor groei ik ook en kan mezelf meer openen om te laten zien wat ik in mij heb.

  4. Zolang iemand gelooft dat zijn ideaal en doel buiten hem liggen, boven de wolken, in het verleden of in de toekomst, zal hij buiten zichzelf gaan en voldoening zoeken waar het niet gevonden kan worden. Hij zal overal naar oplossingen en antwoorden zoeken behalve waar ze gevonden kunnen worden: in zichzelf.

      1. Tommy ,ik ben het volledig eens met Raoui Said.Maar het is wel een volgehouden levenswerk,Het leven blijft toch ik en de ander of de ander en ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s