Hartsteen

Foto: Annik Loodts

Deze steen kruiste mijn pad toen een aantal collega’s en ik een ongeplande maar heel mooie wandeling op een tamelijk steile en beboste heuvelrug langs de oevers van een rivier maakten. Bij de eerste blik op het prachtexemplaar keken mijn goede vriend en ik elkaar aan. Een knikje en het woord ‘straks’ waren voldoende om elkaar te begrijpen. Hij weet dat we thuis een ferme collectie hartstenen hebben. Het is een traditie geworden om die van her en der mee naar huis te nemen. Zeker als ik ergens alleen ben. Waarbij ik ze stil in het zicht leg. Meestal passen ze in een binnenzak. Deze geologische creatie was een ander paar mouwen. Een steen verleggen is niet altijd even gemakkelijk.

Een paar uur later passeerden we met de auto, zo dicht mogelijk in de buurt, om de grijze geweldigaard in de kofferbak te hijsen. Een zwaar hart draagt altijd beter met twee. De ochtend nadien hebben vrouwlief en ik onder de goedkeurende blik van onze jongste mijn auto samen van de geweldige kanjer verlost. Vier handen rond ons hart. De harde steen krijgt een mooi plekje in onze biotoop. En de herinnering aan dat onverwachte moment een warm plekje in mijn zachte hart.

Een paar hectometers voor ik het gemarmerde exemplaar met de blijdschap van een klein kind opmerkte, was ik trouwens nog omlaag aan het kijken, bewust zoekend naar een mooi gevormd stukje versteend verleden. Dan dacht ik aan wat ik eerder ergens schreef: hoe harder je zoekt, des te kleiner de kans dat je hem vindt; wandel verder en hij zal jou vinden. Touché.

Foto: Annik Loodts
Advertenties

2 gedachtes over “Hartsteen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s